Mensen die we liefhebben

Mensen die we lief hebben - Vitaminds

Voor veel mensen is het denk ik herkenbaar; goede relaties met de mensen om je heen zijn een bron van geluk. Toch blijkt het net altijd even makkelijk om op een vervullende manier contact te hebben met de mensen die je het meest lief zijn. Hoe komt dat toch?

Dat juist de mensen die het dichtst bij je staan ook zo ver weg kunnen voelen? Vaak kan je van de mensen dicht bij net wat minder hebben dan van een collega en ben je een stuk kritischer wanneer je partner een fout maat dan wanneer de buurman niet naar je zin reageert. Eigenlijk best raar. Kan het zijn dat je van je naasten meer verwacht? Dat je hoopt dat zij jou leven een stukje beter maken? Misschien zelfs jouw problemen oplossen? Soms hoop ik daar stiekem wel op denk ik.

Eigenlijk is dat helemaal niet eerlijk. Onzekerheid die naar boven komt door een opmerking van een ander is misschien wel getriggerd door diegene maar is hij of zij ook de oorzaak? Of is het onzekerheid die sowieso al in ons zit?

Zou het niet mooi zijn wanneer we onze vrienden, familie, kinderen en partners kunnen bevrijden van de verantwoordelijkheid voor ons geluk en die verantwoordelijkheid weer zelf te nemen?  

Related Articles